پادکست: یکی نوشت… من فقط گوش کردم.

نیمه‌شب بود…
چراغا خاموش، صداها خواب، من بیدار.
یه «سلام» افتاد وسط تلفنم و همه‌چیو ریخت به‌هم.

گاهی آدمایی که هیچ‌وقت تو زندگیت نبودن،
یه‌هو میان،
درداشونو پرت می‌کنن سمتت
و خودشونم نمی‌دونن چرا تو رو انتخاب کردن.

اون شب فهمیدم آدم‌ها برای دردهای واقعی‌شون دنبال نزدیکا نمی‌رن…
می‌رن سمت یه غریبه.
کسی که فردا اسمش یادشون نمی‌مونه،
اما همون لحظه،
از هر رفیق و عشق و خانواده‌ای نزدیک‌تره.

حرف زد…
نوشت…
ریخت بیرون…
انگار داشت از یه چاه عمیق بالا می‌اومد.

و من فقط نگاه می‌کردم به نوری که از صفحه می‌پاشید تو چشم‌هام
و فکر می‌کردم چقدر ما انسان‌ها تنها شدیم…
چقدر درد تو دل‌مون می‌مونه
چقدر حرف‌هامون گیر می‌کنه پشت دندون‌ها
تا نیمه‌شب یکی رو پیدا کنیم که اصلاً نمی‌شناسیم.

آخرش فقط نوشت:
«همین کافیه.»

ولی راستش…
هیچ‌چیز کافی نبود.
نه برای اون،
نه برای من.
فقط یه حقیقت تلخ مونده بود:
ما همه پر از رازهای نیمه‌شبیم…
ولی جرأت گفتنشو نداریم مگر به یه غریبه.


---

هشتگ‌ها:

#پادکست_فارسی
#رازهای_نیمه_شب
#داستان_واقعی
#تنهایی
#دردهای_بی_صدا
#روانشناسی_احساسات
#دلنوشته
#شبانه
#دکلمه
#پَسین