Kal'a - Destruction of the Desert (Psychedelic Oriental Folk Rock)

Adam her sabah aynaya baktı ve şunu söyledi:
“Bugün daha iyi biri olacağım.”
Ayna hiçbir şey demedi.
Adam yine de içeri gitti.
Akşam döndüğünde daha kötüydü.
Ama çok yorgundu, fark edemedi.
Ertesi gün aynı sözü söyledi.
Bu sefer daha yüksek sesle.
Ayna yine sustu.
Adam bunu onay sandı.
Bir hafta sonra aynayı kaldırdılar.
Adam rahatladı.
Artık kimseyi kandırmıyordu.


🇹🇷 AÇIKLAMA
Parça adı : Kal'a , Arapça bir kelimedir ve "Kale" anlamına gelir.

Bu parça bir kaleyi anlatır.
Ama korunmak için yapılmış bir yeri değil.

Kal’a, burada düzenin kendisidir.
Adaletsizliğin kurumsallaşmış hâli.
Yasa kılığında dolaşan şiddet.
Normalleştirilmiş kötülük.

Bu kale defalarca yıkıldı.
Her yıkımda törenler yapıldı.
Kameralar kuruldu.
“Temizlendi” dendi.
Ama her yıkımdan sonra
daha kalın duvarlar örüldü.
Daha kör pencereler açıldı.
Daha az insan sığdı içeri.

Çünkü bu yapı
yıkımdan utanmaz.
Hesap vermez.
Yıkımı bir yenilenme sayar.

Ahlaki çöküş bu kalenin sorunu değildir.
Bu kalenin çözümüdür.

Yanlış artık saklanmaz.
Savunulur.
Ödüllendirilir.
Öğretilir.

Sessizlik erdem değildir.
Suç ortaklığıdır.
Görmezden gelmek
tarafsızlık değil,
onaydır.

Kal’a, çağımızın vicdanıdır.
Ya da daha doğrusu,
vicdanın yerini alan şeydir.

İyi olan yavaşça dışarı atılmıştır.
Önce alay edilmiştir.
Sonra susturulmuştur.
Sonra hiç var olmamış gibi davranılmıştır.

Bu kalede kötülük bireysel değildir.
Planlıdır.
Paylaşılandır.
Devredilendir.

İsimler değişir.
Yüzler eskir.
Ama taş aynı taştır.
Duvar aynı duvardır.

Ahlaki çöküş bu yapının yan ürünü değildir.
Temelidir.


Elektro gitar bu yapıya saldırmaz.
Duvarlara çarpar.
Geri döner.
Tekrar çarpar.

Ritim ağırdır.
Çünkü karşısındaki duvar
zamanla değil,
vicdansızlıkla sertleşmiştir.

Çünkü bu duvarlar
taştan değil.
Unutuştan yapılır.
İtaatten.
Sessizlikten.



Bu bir umut şarkısı değildir.
Bu bir kurtuluş vaadi hiç değildir.

Bu, ne kadar yıkarsan yık
ahlaki olarak çürümüş bir zeminin üstünde
kendini yeniden üreten bir yapının
sesidir.

Kal’a artık tek bir bina değildir.
Bir düzen değildir sadece.
Bir refleks hâline gelmiştir.

Ve her gün,
daha az soru sorarak,
daha çok susarak,
bir tuğlasını daha
biz koyarız.

İsimler değişir.
Bayraklar değişir.
Sloganlar eskir.
Ama duvar aynı kalır.

Bu bir isyan marşı değildir.
Bir umut vaadi hiç değildir.

Bu,
ahlaki olarak çökmüş bir zeminin üstünde
kendi kendini sürekli onaran
bir düzenin sesidir.

Ve bir gün,
bu kaleyi yıkmaya çalışan kimse kalmaz.

Çünkü dışarıda artık “dışarısı” yoktur.
Herkes duvarın içindedir.
Herkes korunuyordur.
Herkes içeridedir.

Ahlaki çöküş bir kriz olmaktan çıkar.
Karakter olur.
Kimlik olur.
Gurur olur.

Yıkım da durur.
Çünkü yıkılacak bir şey kalmaz.
Kal’a kazanmaz.
Kaybetmez de.
Sadece sürer.
Ve biz buna
düzen deriz.