Saray Tadımcısı Olarak Seçilmek Neden Berbat Bir Şey ?

Hiç düşündün mü, bir sabah çağrıldığında
hayatının artık başkalarının lokmalarıyla ölçüleceğini?

Bir isim okunur, bir adım öne çıkarsın
ve o andan sonra senin için yemek, açlığı değil
ölümü temsil etmeye başlar.

Altın tabaklar önüne dizilir.
Ama parıltı, güven demek değildir.
Çünkü burada ihtişam, zehirle yan yanadır.

Sana “onur” derler.
“Saray için seçildin” derler.
Ama bu seçim, karnınla yapılan bir kumardır.

İlk gün titrersin.
İkinci gün alışmaya çalışırsın.
Üçüncü gün, titremenin fark edilmemesini öğrenirsin.

Lokmayı ağzına götürdüğünde
zaman yavaşlar.
Tadı değil, bedenini dinlersin.
Dilinde metal mi var,
boğazın yanıyor mu,
kalbin normalden hızlı mı atıyor?

Çünkü burada bilgi, kitaplardan gelmez.
Burada bilgi, hayatta kalıp kalmadığındır.

Sana korunduğunu söylerler.
Ama bu koruma, kaçamayacağın bir masadan ibarettir.
Sarayın duvarları kalındır;
çığlık dışarı çıkmaz.

İyilik ve kötülük, tabağın kenarında erir.
Bir gün masum bir çorba,
ertesi gün sessiz bir suikasttir.

Sorular sorulmaz.
Şüphe dile getirilmez.
Çünkü tadımcı konuşursa,
bir sonraki lokma ona ait olur.

Zamanla anlarsın:
Burada sadakat, cesaretle değil
suskunlukla ölçülür.

Ve bir gün fark edersin…
Asıl zehir tabakta değildir.
Asıl zehir,
hayatta kalmak için
ölümü her gün normalleştirmektir.

Peki sen kim olurdun?

– Korkusunu bastırıp her lokmayı yutan biri mi?
– Bir gün kurtulurum diye sessizce gün sayan biri mi?
– Yoksa saraydan çıktığında,
altın tabakların ardındaki gerçeği anlatan bir tanık mı?

Bu bir ihtişam hikâyesi değil.
Bu, gücün sofrasında
insanın nasıl harcanabildiğinin hikâyesi.

Çünkü saraylar sadece kralları değil,
sessiz ölümleri de besler.

Ve gerçek cesaret,
tahtın yanında olmak değil;
o sofradan insan kalabilerek kalkabilmektir.

#mozimasyon #mozi #olarakdoğsaydın #belgesel #animasyon #mozibility