Dlaczego ARMIA NIEMIECKA była tak SILNA i ostatecznie została POKONANA przez Sowietów?

W pierwszych latach II wojny światowej armia niemiecka wydawała się nie do powstrzymania. Jej sukces opierał się na skutecznej doktrynie wojskowej, wysoko wyszkolonych kadrach zawodowych oraz sposobie prowadzenia wojny nastawionym na szybkie rozstrzygnięcia. Blitzkrieg nie miał na celu zniszczenia przeciwnika przez wyniszczenie, lecz jego dezorganizację poprzez skoncentrowane uderzenia, które paraliżowały dowodzenie i zdolność reagowania. Ta logika sprawdziła się w Polsce, a przede wszystkim we Francji, gdzie wojna zakończyła się, zanim aliancki potencjał przemysłowy i ludzki mógł w pełni wejść do gry. Dla niemieckiego dowództwa było to potwierdzenie niebezpiecznego przekonania: jeśli wojna rozstrzyga się szybko, ograniczenia gospodarcze i logistyczne nie mają znaczenia.

Tę samą logikę zastosowano podczas inwazji na Związek Sowiecki. Początkowe uderzenie było druzgocące, lecz przeciwnik nie załamał się. Głębia terytorialna, nieustanny opór, zużycie sprzętu i ludzi oraz niezdolność Niemiec do prowadzenia długotrwałych kampanii zaczęły podkopywać system zaprojektowany do natarcia, a nie do wytrwałej obrony. Zima 1941 roku, a następnie Stalingrad i Kursk, wyznaczyły moment, w którym wojna przestała toczyć się w niemieckim tempie. Podczas gdy armia niemiecka traciła nie do odtworzenia jednostki, Związek Sowiecki reorganizował przemysł, standaryzował uzbrojenie i uczył się systematycznej koncentracji sił, czyniąc z czasu i masowej produkcji broń decydującą.

Od 1943 roku szala przechyliła się nieodwracalnie. Choć Niemcom udało się zwiększyć produkcję wojskową, nie potrafili już przełożyć jej na realną siłę na polu bitwy. Zniszczenie całych armii, brak rezerw, rozczłonkowanie frontu i wyczerpanie ludzi zamieniły obronę w walkę jedynie o zyskanie czasu. W latach 1944–1945 front wschodni przestał być spójną strukturą i zaczął rozpadać się na odwroty, miasta-twierdze i odizolowane ogniska oporu. Klęska Niemiec nie była wynikiem jednej, ostatecznej bitwy, lecz stopniowego załamania systemu stworzonego z myślą o krótkiej wojnie, który został wchłonięty przez totalną wojnę na wyniszczenie, której nie mógł już wygrać.