Ben Geldim Anne… | Anneye Yazılmış Yürek Yakan Şiir

“Ben Geldim Anne” — anne özlemiyle yazılmış, içten bir spoken word şiir.
Bu metni Suno’da seslendirdim. Dinleyen herkesin yüreğine dokunması dileğiyle…

Ben Geldim Anne

Selamün aleyküm Sultanım…
Yine ben geldim, o hayırsız oğlun.
Kusura bakma, elim boş geldim yine…
Ne bir demet gül alabildim, ne de başucuna dikecek bir fidan.
Zaten dünyada neyi tutsam kurudu, neyi eksem çürüdü be anne…
Toprağın soğuk mu? Üşüyor musun orada?
Yoksa benim dünyada üşüdüğüm kadar soğuk değil mi oralar?

Hani saçımı okşarken “Oğlum büyük adam olacak, herkes onu konuşacak” derdin ya…
Ben beceremedim anne. Büyük adam olamadım.
Zengin olamadım, mühim biri olamadım.
Bir baltaya sap, bir duvara taş olamadım.
Hayat koca bir değirmenmiş, beni ufak ufak öğüttü de…
Gıkım çıkmadı, kimseye diyemedim.

Düşünüyorum bazen, sabahlara kadar düşünüyorum…
“Ben kötü bir adam mıyım?” diyorum.
Vallahi değilim anne…
Kimsenin cebine el atmadım, kimsenin ekmeğine taş koymadım.
Karıncayı bile incitmekten korktum da…
Neden şu hayatta bir tek benim yüzüm gülmedi?
Neden kime “Dost” deyip sarıldıysam, sırtımdan vurdu?
Neden ben düştüğümde, şu kaldırım taşlarından başka kimse tutmadı elimden?
Benim hamurumda mı bir eksik var, yoksa bahtımda mı kara yazı?

Çok yoruldum anne…
Yük taşımaktan değil, koşmaktan değil…
Boşa kürek çekmekten, yok sayılmaktan, “belki bu sefer olur” demekten yoruldum.
İsyan etmiyorum haşa! Rabbim böyle yazmış, boynum kıldan ince ama…
Gücüm bitti be anne.
Dizlerimin bağı çözüldü, yüreğimin pili bitti.
Sanki misafirliğe gittiğim evde unutulmuş bir çocuk gibiyim.
Herkes evine döndü, ben kapı eşiğinde kaldım.
Vaktim kalmadı, hissediyorum. Yakında kavuşuruz…
Sen yine de orada yer aç bana.
Dünyada sığacak bir yer bulamadım kendime…
Bari senin yanına, o soğuk toprağına sığayım.
Ben geldim anne… Ben bittim…

Hatırlar mısın?
Küçükken dizim kanadığında “Öpeyim de geçsin” derdin…
Geçerdi sahiden. Mucize gibiydi dudakların.
Şimdi yüreğim kanıyor anne… Oluk oluk kanıyor.
Öpsen geçer mi yine?
Yoksa bu yara… ancak toprak olunca mı kapanır?
Cevap ver anne, kapanır mı?

Herkes “Güçlü ol, dik dur” diyor.
Neye karşı güçlü olayım? Kime karşı?
Ben savaşmaktan bıktım, hayat bana vurmaktan bıkmadı.
Senin o pamuk ellerini arıyor ellerim.
Hani saçımı okşayıp dindirdiğin o fırtınalar var ya…
Şimdi beni yutmak üzere.
Sığınacak limanım kalmadı.
Gemilerim battı, fenerim söndü…
Karanlıktayım.

Kalkıp gidemiyorum başucundan…
Şehir oradaysa, huzur burada çünkü.
Biliyorum, vaktin doldu, belki gidenin çoktur ama…
Beni o kurtlar sofrasına geri gönderme be anne.
Yap bir annelik daha… Bir yer aç yanına…
Sadece ayak ucunda kıvrılıp yatsam da olur.
Yeter ki…
Yeter ki sen koksun toprak.