İçimdeki Kırık Ayna – Baba Olmanın Yorgunluğu

Bazen bir reklam karesi bile insanı aynanın karşısına diker…
“İçimdeki Kırık Ayna”, baba olmanın yükünü, öfkenin arkasındaki kırıkları ve “iyi baba” hayaliyle hesaplaşmayı anlatan spoken word bir şiir.

Bu şiirde:
• reklamlardaki “mükemmel baba” imgesi,
• geçmişten taşınan öfke,
• çocuklara duyulan gerçek sevgiyle yaşanan çatışma
aynı odada, aynı sessizlikte buluşuyor.

🎧 Kulaklıkla dinlemeni öneririm.
💬 Senin de içinde “kırık bir ayna” varsa yorumlara birkaç cümle bırak.

#şiir #spokenword #içimdekiKırıkAyna #baba #duygu #pişmanlık #öfke

İçimdeki Kırık Ayna

Yine o reklamlar çıktı karşıma… Hani o pırıl pırıl babalar…
Çocuk düşer, o gülümser; bardak kırılır, “olsun” der geçer.
Hiç mi yorulmaz o adamlar? Hiç mi daralmaz göğüs kafesleri?
Bakıyorum onlara… sonra dönüp aynadaki o asık surata bakıyorum.
Neden ben de öyle sakince saramıyorum evladımı?
Neden benim sesim, her küçük sıkıntıda bir fırtına gibi patlıyor içimde?

Neden bu kadar uzağım hayalimdeki adamdan?
Paramız yok diye mi bu tahammülsüzlük,
yoksa içimdeki çocuğun yarım kalan hayalleri mi sertleştirdi kalbimi?
Yoksa… yoksa miras mı kaldı bu öfke bana?
Kulağımda hâlâ yankılanıyor babamın mutfakta kükreyen o sesi.
Biz de mi böyle kanadık? Biz de mi böyle kırıldık çocukken?
İçimizde bir yerler bozuk mu kaldı da tamir edemiyoruz şimdi?

Hayalimde pamuk gibi bir adam var… yumuşacık elleri olan.
Gerçekte ise eli kolu yorgunluktan bağlanmış,
gözleri ferini yitirmiş bir gölge.
Madem olamayacaktım, neden bu hayali kurdurdu hayat bana?
Neden her gece yastığa başımı koyduğumda
o süper babanın mahkemesinde yargılanıyorum?
“Bugün yine bağırdın” diyor içimdeki o çocuk,
“Bugün yine kırdın kanadını.”
Ben mi kötüyüm, yoksa ruhumdaki bu cam kırıkları mı
dokunduğum herkese batıyor?

Çocuklarım bakıyor bana; bazen korkuyla, bazen mesafe koyarak.
Oysa ben onları dünyadaki her şeyden çok seviyorum…
Sahi, bunu biliyorlar mı?
Acaba babam bizi seviyor diye düşünüyorlar mıydı?
Sevgim neden bir zırh gibi ağır geliyor onlara?
Neden öfkem, sevgimin önünde koca bir duvar gibi yükseliyor?
Belki de benim de kanadım kırıktı…
uçmayı bilmeden baba oldum.
Yaralı bir kuş, yavrusuna nasıl sığınak olur ki baba?

Reklamlar bitti… oda karardı… hayaller yine rafa kalktı.
Yarın yine o adam olmaya çalışacağım; sakin, anlayışlı, gülen…
Ve muhtemelen yine yenileceğim o eski, paslı kendime.
Affet beni evlat… ben o televizyondaki baba olamadım.
Ben sadece… içindeki kırıkları gizlemeye çalışırken
sana batan bir adamım.

Evlatlarım gülünce, sanki o televizyondaki adama bir adım yaklaşıyorum…
Ama sonra bir yanlış, bir gürültü… yine o eski uçurumun kenarındayım.
Hayat bize hep “yetiş” dedi, “yap” dedi, “sus” dedi…
Peki “sev” demeyi, “yumuşacık sarılmayı” kime bıraktı?
Eğilip o oyuncağı almak mı zor,
yoksa o an eğilirsem bir daha kalkamayacağımı sanan gurur mu?
Belki de biz babamızdan sevgi görmedik diye değil…
Sevgiyi taşımayı bilmediğimizden böyle ağırlaştık.

Aynaya son bir kez bakıyorum:
Orada ne bir reklam kahramanı var, ne de o pırıl pırıl babalar…
Sadece yorgun bir adam; kalbinde yamalı bir sevda, ellerinde dünyanın kiri.
Eksiğim baba… İçimdeki o çocuk hâlâ bir yerlerde kanıyor.
Ve ben, o çocuğu susturmadan kendi çocuklarımı güldüremiyorum.
Dilerim onlar benim gibi aynaya baktıklarında yabancı görmezler.
Dilerim onlar, kırık olmayan aynalarda
gerçekten sevildiklerini bilirler.

Kırığız baba…
Hepimiz aynı yerden kırığız.
Gidiyorum.